woensdag, augustus 30, 2006

Een nieuwe Mars

Bijna waren we het vergeten, maat het is alweer 30 jaar geleden dat de Viking-landers voet zetten op het oppervlak van Mars. Een belangrijke stap voorwaarts in het planteaire onderzoek dat daarnaast toenmalige 11-jarige jongetjes zoals ik ongeneeslijk besmette met het ruimtevaartvirus (en Star Wars een jaar later uiteraard).

Een van de managers van het Vikingproject, Gentry Lee, kijkt terug op deze periode en mijmert over wat er sindsdien gebeurd is rondom Mars. Lees zijn artikel:
Persoonlijk ben ik niet zo'n terugkijker, ruimtevaart bestaat tenslotte bij de gratie van toekomstvisies. In de nabije toekomst staat er wat betreft Mars weer iets te gebeuren. De Mars Reconaissance Orbiter is bijna klaar met zijn "aerobraking" en zal dan beginnen met zijn wetenschappelijke werk.
Oh ja, wolken op Mars:

zondag, augustus 27, 2006

Wetenschap met reclameblokken

De laatste jaren maakt de commercie een opmars in de ruimtevaart, voorheen het exclusieve domein van overheden en grote multinationals. Zo richten bijvoorbeeld nieuwe "space"-ondernemers zich op ruimtetoerisme. Commercie en wetenschap kunnen ook samengaan. Arno Wielder, een lid van de Mars Society, heeft een idee.

Microlander met monitor en camera.

Arno, eigenaar van het projectburo SpaceHorizon, heeft samen met Erik Laan en Robin Sip het project Mars Microlander gestart. Zoals de naam doet vermoeden betreft het een kleine lander voor Mars. De massa is minder dan 20 kg en de lander voert een klein aantal wetenschappelijke experimenten uit.

De kleine massa heeft het voordeel dat de lander ook door een van de nieuwe ruimtevaartbedrijven kan worden gelanceerd, zoals SpaceX. Daarnaast heeft de Microlander een extra funcionaliteit, een monitorscherm waarop reclame of andere betaalde beelden kunnen worden getoond.

Hoe ziet men dan die beelden? De lander heeft een arm met een camera erop, je ziet je reclame op de lander met als achtergrond Mars. Op deze manier draagt Loeki mee in de kosten van de wetenschap.

Bron: http://www.spacehorizon.com/projects.html

vrijdag, augustus 25, 2006

Exit Pluto

Mars heeft sinds gisteren een concurrent minder: de Internationale Astronomische Unie besloot dat Pluto geen planeet meer is maar een dwergplaneet, samen met een andere ijsbal, Xena en de gepromoveerde asteroide Ceres. En wellicht nog vijfhonderd andere objecten in de buitenste regionen van het zonnestelsel, maar die moeten nog ontdekt worden.

Ik ben vooral benieuwd hoe de astrologen op dit nieuws gaan reageren. Een astrologe meldde mij ooit dat er begin 1996 iets belangrijks (hobby's, romances of kinderen) in mijn leven moet zijn voorgevallen, omdat Pluto toen mijn vijfde huis binnen ging. Dit in een discussie die ontstond toen ik op de Mars Society-website een licht kritisch stukje over astrologie geschreven had.

Ik kan me in 1996 geen belangrijke gebeurtenissen op de genoemde gebieden herinneren. Natuurlijk hadden we toen al kunnen concluderen dat Pluto geen planeet is, anders zou het wel geklopt hebben. Frappant toch wat je allemaal in de sterren kunt lezen...

Of blijft Pluto, dwerg of niet, toch zijn rol meespelen in de horoscopen? Maar dan wil ik Ceres en Xena ook terugzien. En al die andere nog onontdekte ijsballen. Om maar te zwijgen van al de exo-planeten die de laatste tijd ontdekt worden rond andere sterren.

Afstand lijkt er niet zoveel toe te doen in de astrologie dus een gasreus bij Alpha Centauri moet toch minstens even veel invloed op mijn carriere hebben als Pluto of Xena.

Als je werkelijk zoveel over het leven af kunt leiden uit de banen van de planeten, kunnen we het misschien ook omdraaien: uit wat ons op Aarde overkomt moeten we kunnen voorspellen waar die exo-planeten precies uithangen. Het worden nog interessante tijden voor de astrologen.

woensdag, augustus 23, 2006

Radioactiviteit en een actieve radio

Een van de meest lastige problemen van een reis naar Mars is de radioactiviteit veroorzaakt door een zonne-uitbarsting en de kosmische straling. Daarnaast kan gewichtloosheid problemen geven, maar hiervoor kunnen mechanische truukjes een oplossing bieden.

Radioactiviteit in de ruimte is het onderwerp van een radio-uitzending dat verzorgd word door Dr. Livingstone in de VS. Zijn radio-uitzendingen zijn te downloaden van het internet en gaan exclusief over de ruimtevaart. Het opmerkelijke is dat Livingstone bijna elke twee dagen een progamma verzorgt, dit moet wel een van de meest actieve ruimtevaart-supporters zijn. Livingstone weet altijd weer iemand uit de ruimtevaarwereld te strikken voor een interview.

In de uitzending (nr 541!) die ik heb uitgekozen wordt een expert op het gebied van radiobiologie geinterviewd, dr. Marcelo Vazquez. Al vrij snel laat Vazquez ons weten dat er eigenlijk weinig bekend is van het effect van radioactiviteit op een mens in de ruimte. De oplossingen die de Mars Society biedt, vindt hij vooralsnog iets te gemakkelijk. De uitzending duurt ruim een uur en op de volgende URL te vinden:

http://www.thespaceshow.com/detail.asp?q=541

zondag, augustus 20, 2006

And for now something completely different

De website is in de loop van de jaren aardig uitgedijd. Een kunstzinnige programmeur heeft een java-applet gemaakt waarmee je je website grafisch kan afbeelden. Wat heeft dit met Mars te maken? Geen bal. Maar de applet levert een prachtig plaatje op wat jullie niet wil onthouden. Misschien heb je zelf wel een website.

Een legenda (in het engels) van de grafiek:
blue: for links (the A tag)
red: for tables (TABLE, TR and TD tags)
green: for the DIV tagviolet: for images (the IMG tag)
yellow: for forms (FORM, INPUT, TEXTAREA, SELECT and OPTION tags)
orange: for linebreaks and blockquotes (BR, P, and BLOCKQUOTE tags)
black: the HTML tag, the root nodegray
grey: all other tags

De link waarbij onze URL als parameter wordt meegegeven:
http://www.aharef.info/static/htmlgraph/?url=http%3A%2F%2Fwww.marssociety.nl

woensdag, augustus 16, 2006

Een Hill op de Hill

Een goede gewoonte in de blogwereld is het linken naar andere weblogs. Het idee is dat dit de bezoekersaantallen zal opdrijven en de populariteit van de blog vergroten. Een van de weblogs die ik regelmatig bezoek is de blog van Tom Hill, "Space, what now". Tom Hill is de auteur van een gelijknamig boek over de toekomst van de ruimtevaart. Op zijn blog becommentarieert hij ontwikkelingen in de ruimtevaartwereld.

Afgelopen zondag, 13 augustus, besprak hij een ervaring die ons ook raakt. Tom is namelijk naar de Internationale Marsconferentie in Washington geweest. Dit sluit mooi aan bij de blogs van Artemis van de afgelopen week. Tom's ervaring was positief en hij had goed kunnen netwerken in Washington, maar lees zijn zelf zijn commentaar:
http://www.spacewhatnow.com/#1155491056124

zaterdag, augustus 12, 2006

Tot volgend jaar

Het moeilijkste van deze conferenties is altijd om afscheid te nemen. Immers, velen van ons komen van zo ver, dat we elkaar een heel jaar niet zullen zien. En zelfs voor emails blijkt telkens weer is in ons bezige leven weinig plaats. Dat maakt het altijd extra moeilijk.
Maar daar mijn dochters ook absoluut zeker weten volgend jaar weer aanwezig te willen zijn, is de kans dat ik ook de 10de conventie ga bijwonen, waar die dan ook plaats vindt, is zeer groot.
Zoals altijd heb ik op maandag na de conferentie nog een dagje doorgebracht met andere martianen. Dat doe ik altijd om wat langzaam aan een leven zonder drommen collega’s te wennen. Deze keer was het een bezoek aan het buitenmuseum van het het National Air and Space Museum, vlakbij Dulles Airport, samen met Tony Moscatello. Samen hebben we nog bijna _ tot verbijstering van de vrijwilliger die erbij stond om uitleg te geven_ een tentoongesteld ruimtepak uit elkaar staan te peuteren om te zien hoe het gemaakt was. Opdat we betere pakken zouden hebben in het MDRS volgend jaar en later in onze Euro-MARS.

Jullie hebben geen idee hoe verbaasd ik ben, dat mijn beide dochters nu de wereld van de Mars exploratie zijn binnengezogen. Het is echt zeer verbazingwekkend. Maar het vertelt vooral iets over hoe ‘cool’ de Martianen zijn, want tieners zijn zeer kritisch. En de Martianen vielen zeer in de smaak. Zodanig zelfs dat mijn jongste nu met een Mars Society pet Washington onveilig maakt en mijn oudste met een hoody van het National Air and Space Museum Rotterdam onveilig gaat maken. En IJsland, waar we volgende week zijn, en waar het weer waarschijnlijk toch wat frisser is dan hier.
Inmiddels hebben we de musea die we wilden zien, wel gehad. Hebben we het lincoln monument beklommen, meer plaatjes van de obelisk geschoten dan goed of nodig is, en hebben we de rijkswegen rond Washington keer op keer bedwongen. Nu alleen nog winkelen. En met internet als bron voor waar de winkels zitten die wij willen bezoeken, en met een zeer gedetailleerde kaart van de voorsteden van Washington, vullen we nu onze laatste 2 dagen met het vinden van die winkels. En met kopen van spullen, dat spreekt.
Het is goed dat we ieder 46 kg mee mogen nemen………..

vrijdag, augustus 11, 2006

praktische zaken op Mars en Aarde

Reizen betekent veel praktische zaken regelen. Niet alleen hier in Washington voor een conventie, maar ook voor de F-MARS bemanning die volgend jaar 4 maanden op Devon Island (1350 kilometer van de Noordpool) zullen verblijven vanaf eind april/begin mei.
Om te beginnen met de praktische zaken rond de conventie zelf. Voor het derde achtereenvolgende jaar hebben de Europese leden in de Steering Committee gevraagd om de conventie twee weken later te houden. Dat zou de kosten van het reizen naar de VS ongeveer halveren. Ook de mensen uit Australië zouden dat zeer waarderen. Het is niet zeker wanneer en waar de volgende conventie zal zijn (Los Angeles samen met de Planetary Society in september) of in Boulder en dan in het weekeinde na 15 augustus. Beide locaties hebben hun voordelen. Hotels zijn zeker goedkoper in Boulder en alles is dichter bij elkaar. Maar in Los Angeles kun je natuurlijk fijn rondkijken.
Hier in Washington was het lastig om een betaalbaar hotel te krijgen dicht bij de zaken in de stad. Aan de andere kant is er hier een uitstekend metrosysteem, dus dicht bij een metro station kan ook een goede manier zijn om snel bij de monumenten en musea te zijn. Zelf zit ik in een zeer betaalbaar hotel 2 metrohaltes van de Mall, waar alle musea zijn en de obelisk, het Capitool en het Lincoln Memorial ook zijn. Het hotel (best western capitol skyline) is ongeveer 2 kilometer verwijderd van de Mall. Het is niet echt geweldig, maar het gaat en de metrohalte Navy Yard bleek maar 5 minuten lopen (500 meter hoogstens). En de metro is redelijk geprijsd (1,35 dollar per ritje voor deze korte afstand). Overigens is er wel een hotel dat als je het op tijd boekt nog redelijk (naar Washington begrippen dan) geprijsd kan zijn: het Holiday Inn Capitol. Dat zit in een straat parallel aan de Mall, ter hoogte van het Air en Space Museum. Bovendien, zo zouden mijn dochters zeggen, heeft het een Starbucks cafe. Mocht ik ooit terug komen in Washington dan zal ik zeker proberen daar een kamer te vinden.

En dan de praktische zaken rond de F-MARS missie van volgend jaar. Een van de problemen die we moeten oplossen is het smelten (en aanvoeren) van sneeuw om water te hebben voor de bemanning. Normaal wordt F-MARS bewoond tijdens juli, wanneer Lowell canal al ontdooid is en er alleen water gesjouwd moet worden. Daar we nu al in mei beginnen, zal het riviertje nog bevroren zijn en dat probleem moet echt opgelost worden voor we een bemanning kunnen sturen. Het engineering team bekijkt op dit moment verschillende manieren om de watervoorziening zo energiezuinig mogelijk op te zetten. Mocht iemand een idee hebben (of zelfs ervaring ermee) laat het ons dan weten op info@marssociety.nl.
Om de F-MARS hab operationeel te hebben op het moment dat de bemanning arriveert zal er een aantal mensen van het engineering team in april al naar de hab gaan om _ waarschijnlijk_ de trap te vervangen door het type trap dat we voor de EuroMARS gepland hebben en de elektriciteit na te kijken. Naast dus het installeren van een systeem om sneeuw in water om te zetten. Waarschijnlijk met behulp van de restwarmte van de generator en misschien ook een zonnepanelen systeem.

Inmiddels wordt er gevraagd om vrijwilligers om in de bemanning van 6 ‘marsonauten’ en 1 bemanningslid puur voor de technische zaken. Die laatste zal wel deel van de bemanning zijn, maar nooit in Sim buiten zijn. IJsberen-wacht en waterslepen zijn de taken van dit bemanningslid. De rest van de bemanning zal 4 maanden absoluut in sim leven. Het zal onze meest stringente bemanning tot nog toe worden. Zo dicht mogelijk bij een echte missie naar Mars.
Ik kan bijna niet wachten tot het mei 2007 is.

woensdag, augustus 09, 2006

Mars in Film en ander entertainment

Op de conferentie is er ‘s avonds altijd een enigszins luchtig programma. Zo konden we op donderdagavond ruim een uur heerlijk lachen om al die dwaze Hollywood films en ideeën over Mars. En werd ons uitgelegd uit welke misverstanden in de wetenschap dan wel onder enthousiaste amateurs (Schiaparelli, Lowell) deze door Hollywood verbeelde volksangsten stamden. Want die vreselijke monsters van Mars (of uit de ruimte) zijn niets anders dan wat mensen verwachten van een planeet die nu eenmaal ook bewoond was (kanalen = water = beschaving) en die wel intelligenter (lees: gevaarlijker) dan wij moesten zijn.
Vandaar ‘the War of the Worlds’ en de strips over Mars die verfilmd werden.
Het was echt genieten.

Maar dit jaar was ik zelf ook onderdeel van het entertainment. Dit was ontstaan tijdens de Double X crew (crew 41 Mars Desert Research Station), die buiten ‘harde’ wetenschap als geologie, biologie en informatica, ook cultuur als thema had. Die cultuur uitte zich in een gedichtenavond en in een toneelstuk. Beide brachten we hier op de conferentie voor het voetlicht.
Voor de poëzie lazen we om de beurt een gedicht voor dat was ingeleverd voor die ‘poetry slam’ op het MDRS door collega’s en buitenstaanders waaronder bekende science fictie schrijvers. Ikzelf mocht het gedicht van Stuart Atkinson voorlezen over een nu stoffige, versleten Spirit die zich over Mars voortsleept. Het is een gedicht dat mij iedere keer diep raakt.
[Ik zet dat prachtige gedicht, met toestemming van de auteur, hieronder aan mijn blog.]

Daarnaast mocht ik samen met Maggie Zubrin, Shannon Rupert en Penny Boston een verkorte versie van ons toneelstuk (een komedie: secret weapon) voorlezen (met geprojecteerde plaatjes voor de toeschouwers) na het diner op zaterdagavond.
Ik hoop dat niemand last van zijn maag heeft gekregen van het lachen, want of het toneelstuk goed is, weet ik niet zo, maar het zorgde wel voor heel veel hilariteit.
* Robert Zubrin heeft de tekst gekocht tijdens de veiling. Volgens mij omdat hij het te pikant vond. Ik vermoed dan ook dat het nooit verfilmd gaat worden.
:-(

gedicht van Stuart Atkinson:

I am tired. So tired.
Scratching, biting dried blood dust
Coats and smothers me,
Eating at me, into me,
Planting ithes I can never scratch.

I am lame.
Where once I used to dash across this
ruddy, rocky land
I can now only crawl; limping
like a dusty crone
From weathered stone to
weathered stone.

Once I scaled a mountain:
High above this boulder-
cluttered land stood I,
A Martian Queen, triumphant!
But now the hills laugh cruelly
As I drag my useless wheel.
Exhausted.

Half a thousand frozen sols ago I knew no fear!
Laughing,
I scorned the shrunken Sun,
Mocking its meagre, half-hearted heat;
Now I long for its waning warmth.

As dervish dust devils dance giddily past,
Mocking me,
scorning my crawling quest
For that same Sun's precious touch
My blood is ice, I feel it crack
As I haul myself onwards...
onwards...

But if I die here, They will find me
One day, after travelling from the evening star.
Warm arms will surround me,
wrap around me,
Lift me out of my rusted, dusty grave
And brush me clean once more.

One day I'll stand behind walls of glass,
Warm again, clean again;
Honoured and worshiped by wide-eyed martian Children
not yet born on the day I died.
Their Columbus.

lezingen en bijeenkomsten

Iedereen die wel eens naar een conferentie is geweest, waarover dan ook, weet dat er altijd veel meer lezingen zijn die je zou willen bijwonen dan dat je ook werkelijk kunt bijwonen. Al was het maar dat men in de middag lezingen heeft die tegelijk worden gehouden. De Mars Society Conventie is daarop geen uitzondering. ’s Morgens is het nog simpel. 3 lezingen achter elkaar. Geen keuze, dus ook geen problemen. Alhoewel. Een belangrijk deel van een conferentie is het samen smoezen. En dat neemt ook flink wat tijd en moet ergens in het schema ingepast worden. Aangezien ik zo langzamerhand van de 400 deelnemers 90 % ken, is het samenzijn een heel belangrijk deel van mijn aanwezigheid gaan vormen.
Begrijp me goed, ik geniet ervan. Zoveel bekenden, zoveel verschillen, zoveel culturen, landen, en toch allemaal herkenbaar. ‘On2Mars’ is wat we gemeen hebben.
En dit jaar is dat ook wat al de belangrijkste sprekers gemeen hebben. En dat is niet altijd zo. Immers een interessante discussie ook nooit weg. En het zijn sprekers met een zeer indrukwekkende staan van dienst. Gisteren al Michael Griffin (baas van de NASA) die uitlegde dat ‘administrator’, de titel van zijn functie, niet alleen een titel is, maar ook werkelijk betekent dat hij niet bepaald waar het geld vandaan komt, of hoeveel het is, maar slechts bijhoudt of het volgens opdracht ingezet wordt.
Thema van de ruimtevaart is momenteel dat wij ‘exploration driven en science enabling’ bezig moeten zijn. En dat is geen slecht thema, want niet alleen betekent dat verder en moeilijker is okay, maar ook houdt dit in, dat fotos en voetstappen niet genoeg zullen zijn. Wetenschap moet meeliften of de ontdekkingreizen en dat belooft veel goeds.

Vrijdagochtend leek als bindend thema de Hubble Space Telescoop te hebben. Geen idee of de organisatoren dat ook zo bedoeld hadden. Maar het begon met de astronaut Scott Horowitz die momenteel de taak heeft de beste combinatie van raket en capsule te vinden om naar de Maan en Mars te komen, maar voorheen als shuttle astronaut de Hubble repareerde en upgrade. Dan Scott Hubbard over SETI en vervolgens Matt Mountain die ons verblinde met al die prachtige plaatjes, maar vooral met al die kennis, die de Hubble ons heeft opgeleverd. Hoe meer we zien, hoe meer vragen het oproept. Zoals : een heelal dat in zijn groei / expansie niet afremt, maar juist versnelt. Hoe is dat mogelijk? En zoveel andere vragen die de scherpe beelden van de Hubble ons hebben gebracht.
Het is te hopen dat de volgende shuttle vlucht van de Atlantis later deze maand ook succesvol en probleemloos zal zijn, want dan zal Michael Griffin de Hubble kunnen laten reparen volgend jaar. Het risico van een vlucht naar 600 kilometer (hoogte Hubble) in plaats van 400 kilometer (ISS) wordt dan acceptabel. Duimen wat mij betreft.

vrijdag, augustus 04, 2006

the Hill en de toekomst voor Mars

Vandaag begon de conferentie dan echt. Met als opening act _ zijn eigen woorden_ Mike Griffin, de administrator (= hoogste baas) van de NASA. Waarna Elon Musk (Ebay en hier als directeur van Space X) ons liet zien hoeveel een klein bedrijf in 4 jaar kan bereiken in de ruimtevaart. Daarna Brian Chase, lid van de directie van de NASA belast met de politiek grootste impact: de financiële kant.
Alledrie hadden gemeen, dat zij van mening waren dat wij een ‘spacefaring civilisation’ moeten worden. Dat daar onze toekomst ligt. En dat Mars daarbij een belangrijke toets zal zijn. Mike Griffin besprak ook de Hubble telescoop en hoe de volgende spaceshuttle vlucht zal moeten uitwijzen of het probleem met het vallende isolatiemateriaal is verholpen. Als dat zo is, dan staat de weg open om de Hubble te laten repareren en upgraden. De kans is groot dat dit zo is, en met alles wat de Hubble ons gebracht heeft, werd dit goede nieuws enthousiast ontvangen door het publiek van 300 mensen in de zaal.
Elon Musk liet een absoluut verbazende groei en toewijding zien om de ruimte commercieel te bereiken. Zijn boodschap was duidelijk: de ruimte is niet alleen voor regeringen. Kleine, goed georganiseerde bedrijven kunnen de ruimte ook betreden. Kunnen hun plek vinden in de markt. Elon meende dat Mars uiteindelijk gekoloniseerd zal worden zodra de prijs voor een enkeltje Mars gezakt is tot 2 of 3 miljoen dollar per persoon. Het zette mij aan het denken of ik zelf een dergelijk bedrag bij elkaar zou kunnen krijgen.
Brian Chase gaf ons een kijkje in de politieke keuken van de budgetten en de toekenning daarvan. Verder gaf hij ons een aantal tips voor onze tocht naar het congress en de senaat van de middag.

Tot mijn verrukking bleek ik samen met Gus Fredrick, een goede vriend van mij en de webster van MDRS te zijn ingedeeld met mijn dochter om congresleden van Oregon (zijn staat) te bezoeken. En samen met Kevin Sloan die Washington goed kent. Dat laatste hield in dat we een deel van onze tocht door het doolhof van ondergrondse gangen konden doen in plaats van door de brandende hitte op straat. Vandaag was het heetste weer totnogtoe (‘mijn excuses dat ik zo op uw tapijt drup, senator’).
Onze boodschap was duidelijk: zorg dat de infrastructuur die wordt opgezet naar Mars kan (zware raketten moeten flinke capsules naar Mars kunnen schieten), dan kun je daarmee ook naar de Maan. Trap niet in de valkuil om de hele zaak 10 % goedkoper te willen doen, zodat je wel de Maan, maar niet met dezelfde raketten etc. Mars kunt bezoeken.
De zowat 85 mensen die met mij naar de staf van congress-leden en senatoren trok, ontmoette in de meeste gevallen een luisterend oor. Laten we hopen dat dit ook resulteert in geld voor NASA op de plekken waar dat nodig is / blijft.
En hoe vond ik het nu zelf om in deze gebouwen te lopen? Heel raar en ook heel gewoon. Het zijn gewoon bedrijfsgebouwen. Wel met heel veel Amerikaanse vlaggen in alle gangen, met een wirwar van catacomben (een goedkope manier om terroristen te verwarren?) en een ouderwetse indeling van de piepkleine werkkamers en voorkamers en conferentiekamers van de stafleden en hun bazen.

Het feit dat ik uit Europa kwam, werd met interesse ontvangen. Naar de plannen van de ESA en de EU werd met nog meer interesse geluisterd.
Mijn boodschap? Als de VS niet naar Mars gaat, is er een grote kans dat over 30 jaar Europeanen naar Aarde staan te zwaaien.
Ze kunnen ook gaan of accepteren dat ze dan slechts terug kunnen zwaaien.

donderdag, augustus 03, 2006

oude vrienden en roving Mars

Vandaag was even heet als gisteren. En dat houdt in: te heet om in te lopen.
Een taxi bracht ons dus naar het National museum voor Air and Space. Een prachtig, ruim museum. Met de moonlander op ware grootte. Iahu-Anat merkte wel op, dat men weliswaar twee astronauten bij en op de ladder had, maar dat er geen voetstappen op de ‘maangrond’ stonden. Een detail dat men bij de Space Expo in Noordwijk wel laat zien.
Roving Mars (disney film over de Mars rovers Spirit en Opportunity) draaide in het IMAX theater van het museum. Een buitenkansje dat ik me niet liet ontglippen. ’s Avonds zou blijken dat er meer collega’s vandaag naar deze film waren geweest. Het conventie hotel is ook zo dicht bij ‘the Mall’.
In deze film heeft Disney gebruik gemaakt van de originele foto’s gemaakt door de marsrovers op Mars, gemixt met animatie van de rovers zelf. Een feest van herkenning, met als extraatje de reis van de rovers in 42 minuten. Een aanrader!

Vervolgens naar het National museum of Natural History. Ook belevenis. Maar helaas net als het ruimtevaart museum vergeven van de oververhitte, en overactieve kinderen. Door de zalen lopen werd zo wel erg als een zalm tegen de stroom opzwemmen. Wel een hoop geleerd over de skeletten van zoogdieren.

En dan de ‘early registration’ van de conventie. Vele, vele oude bekenden. Vele vrienden. Vele veteranen van het Mars Desert Resert Station. En als geweldige verrassing zelfs Don Foutz, onze achterwacht in Hanksville. Of zoals wij meestal zeggen onze Mars-buurman.
Een geweldig gezellige maaltijd bij een lokale chinees volgde. Zelfs mijn dochters vermaakten zich prima.

Morgen begint het echt. Eerst de opening door Mike Griffin, de hoogste baas van de NASA. Dan de gesprekken op de ‘hill’. Gelukkig voor mijn dochters kunnen we met zijn drieën blijven, want opgesplitst worden over andere groepen leek hen wel erg eng.

Ik heb net nog wat brood en melk gehaald in Alexandria. Dat ging niet zonder slag of stoot. Ik reed weer verkeerd. Ik bleek de ‘restricted lanes’ (voor 3 of meer passagiers) te hebben genomen, maar die kwamen niet uit waar ik wilde zijn. Gelukkig ken ik het gebied hier nu een beetje en met de plattegrond die ik toch wel aardig in mijn hoofd heb zitten, vond ik zonder problemen toch de weg naar het winkelcentrum en staat er nu een kopje thee met melk naast me. Nu snel naar bed, want morgen een intensieve dag.

woensdag, augustus 02, 2006

dat viel nog helemaal niet mee, die rijkswegen hier in Washington

Ik zit hier in een hotel met uitzicht op Capitol Hill. Niet in het hotel van de Conventie, want dat was schrikbarend duur. Dit hotel ligt wel 2 kilometer verderop. Dat is natuurlijk jammer, maar vooral omdat ik nog een week langer in Washington blijf met mijn dochters, werd het me echt te gortig om honderd dollar meer per nacht te betalen dan ik nu doe.
Gelukkig voor ons zit de conferentie in een hotel boven op een metrostation en heeft mijn huidige hotel een gratis shuttle naar dat metrostation in de morgen. ’s Avonds nemen we dan wel een taxi terug.

Ik ben inmiddels drie weken in de VS. Na eerst in het Historische centrum van Philadelphia te hebben gelogeerd voor 1 week. Waar ik natuurlijk Liberty Bell en de Hall of Independence bezocht ondanks de ook hier drukkende hitte van een hittegolf, die momenteel helaas weer heerst. (ik heb gehoord, dat in Nederland eindelijk de hittegolf over is).
Daarna ben ik afgereisd naar Lancaster in de ‘Dutch Country’. Dat ‘Dutch’ moeten jullie niet letterlijk nemen. Het waren Duitsers, maar blijkbaar begrijpen de Amerikanen het verschil tussen Duits en ‘Dutch’ niet. Het was er wel heerlijk rustig na Philadelphia. Meer dan rondrijden tussen de Amish en Mennonieten (het verschil zit hem volgens mijn observatie in het feit dat de laatsten meer gebruik maken van de moderne tijd en de eersten zelfs geen elektriciteit gebruiken. Dat leverde mooie foto’s op. Van koetsjes (er is er overigen gisteren een aangereden door een motor zo liet de tv zien. De buggy was beschadigd, maar de 2 passagiers gelukkig niet) maar ook van een Mennonitisch meisje op skates, en een vrouw met een grote elektrische grasmaaier. Beiden in traditionele kleding.
Het hotel dat ik daar had uitgezocht op internet (met een flink tropisch zwembad) bleek ook door Jan Doets (amerika specialist, volgens hun reclame) te worden geboekt voor Nederlanders. Ook mijn huidige hotel in Washington valt blijkbaar onder hun diensten, want de Nederlanders die ik ontmoette konden mij vertellen hoe dit hotel hier zou zijn. Ze waren er al geweest. Overigens is het hotel hier erg basaal, maar het voldoet en het zwembad is flink aan de maat, goed verwarmd en dus heerlijk in de tropische hitte van het moment.

Het autorijden hier in Washington op de snelwegen was een crime. Afslagen naar links en naar rechts op het baanvak en een hoeveelheid auto’s als de A13 in de spits. Ik was de Potomac rivier nog niet over of ik stond in de file. En .... reed uiteindelijk toch verkeerd. Om te ontdekken dat met een goede kaart van Washington, die ik gelukkig had aangeschaft, de gewone straten van Washington heel goed te rijden zijn. Zonder al te veel problemen kwamen we dus toch in het hotel. En toen we net even boodschappen gingen doen in Alexandria, na op internet te hebben opgezocht waar de winkels zitten, lukte het laveren over al die banen op de rijksweg al een stuk beter. Zonder fouten kwamen we ook weer terug.

Morgen naar de ‘Mall’. Helemaal geen winkelcentrum, maar een stuk van Washington waar belangrijke musea als het Smithsonian en het Airospace museum aan zijn gevestigd. Ik weet nog niet of ik ga lopen of eerst drie ‘blokken’ naar de metro trek om een paar haltes te rijden. Morgen is het weer 38 graden. Misschien neem ik wel een taxi. Snel en gemakkelijk en volgens iedereen goed te betalen hier.

dinsdag, augustus 01, 2006

hoe zit de Amerikaanse volksvertegenwoordiging in elkaar?

Zoals ik gisteren al schreef, zie ik er echt naar uit om als Nederlander met het Amerikaanse Congress en de Senaat in aanraking te komen. Zelfs al betekent dat in dit jaargetijde met hjet zomerreces niet meer dan spreken met hun staf. Mijn Amerikaanse Mars Society collega’s hebben mij verzekerd dat deze stafleden degene zijn, die hun vinger aan de pols houden voor hun congreslid of senator. Deze stafleden hebben meestal ook meer tijd om zich met specifieke onderwerpen bezig te houden en zich er echt in te verdiepen.

Ik kreeg ter voorbereiding van ons bezoek op donderdag middag de volgende informatie over hoe de Amerikaanse volksvertegenwoordiging in elkaar steekt. Ik vond het zelf erg handig en geef jullie daarom de info door.

De Amerikaanse volksvertegenwoordiging vindt plaats in het US Congress, dat bestaat uit the House and the Senate. Dit kun je vergelijken met het House of Commons en het House of Lords in Engeland. Iedere staat, hoe klein ook, wordt vertegenwoordigd door twee senatoren.
Hoewel iedere staat wordt vertegenwoordigd door minstens één lid van het US House of Representatives, hebben staten met een grotere bevolkingsomvang meer vertegenwoordigers.
Zo heeft Californië 52 vertegenwoordigers en Alaska maar 1 vertegenwoordiger in the House. Beide staten hebben wel ieder twee senatoren.
Het verdere verschil is, dat Senatoren de hele staat vertegenwoordigen en Representatives slechts hun district in die Staat.

Bij ons bezoek aan deze mensen moeten we er verder aan denken dat niet iedere staat even geïnteresseerd is in Ruimtevaart, omdat niet iedere staat evenveel ruimtevaart bedrijven heeft. Op zich houdt het Congress zich bezig met Nationale onderwerpen, maar daarbij houden de Representatives en de Senatoren wel degelijk rekening met wat voor invloed het beleid zal hebben op hun staat of district.

Jullie begrijpen dat ieder team van 2-3 mensen, dat meedoet aan deze ‘Mars Blitz’, geleid zal worden door een Amerikaans burger. Zo gaat dat nu eenmaal en dat is ook logisch.
Ik als Europeaan (en hopelijk ook mijn dochters) zal nadruk leggen op AURORA, het Europese ruimtevaartprogramma met als einddoel een bemande missie naar Mars.
We zullen natuurlijk benadrukken dat ruimtevaart inspireert. En dat NASA ook Europa inspireert en de VS siert.
Verder zullen we er geen doekjes om winden dat het prettig zou zijn als we werkelijk zouden samenwerken in de ruimtevaart. Dus niet slechts een bijrol voor Europa, zoals helaas te veel gebeurt in het ISS, maar een waarachtig gelijkwaardige gezamenlijke missie.

Onder de Congress stafleden die we gaan ontmoeten zullen mensen zijn die echt helemaal niks van ruimtevaart weten. Een leuke uitdaging!
Bovendien ben ik benieuwd hoeveel van hen geen idee zullen hebben waar Nederland ligt.
;-)