maandag, maart 19, 2007

bijna thuis
















Het is nu zondagavond. Morgen vertrekken we naar Nederland. Ik heb al opgezocht hoelang van te voren wij op het vliegveld moeten zijn. Dat blijkt maar een uur of anderhalf te zijn. Valt reuze mee dus. Alles staat gepakt. Veel meer dan alles in de auto laden, naar het vliegveld rijden (8 minuten hoogstens), de auto inleveren en inchecken is niet nodig om ons naar Nederland te brengen.

Het is de laatste dagen hier in Salt Lake City schitterend weer. Absoluut zomerweer met temperaturen tussen 22-29 graden C. Dat is genieten. Ook als je hier in de auto zit op de Interstate 15 die langs Salt Lake City loopt. En daar rijden we regelmatig, als we de stad in gaan voor een kop thee of wanneer we verder naar het zuiden in een van de voorsteden gaan winkelen. Want na alle natuurparken stond alleen dat laatste nog op ons lijstje. En we zijn inmiddels meer dan uitgewinkeld. Ik geloof niet dat ik een zwarte band in winkelen heb. Verder dan een amateuristische oranje band kom ik niet. Het leukste vinden Iahu-Anat en ik nog steeds het lekker een grote beker thee drinken bij Starbucks op het terras. Het voordeel van 2 dagen eerder de Hab verlaten is duidelijk. Ik ben nog nooit zo ontspannen aan de terugreis begonnen.

Over onze tocht naar Salt Lake City door de natuur van Utah moet ik nog vertellen. Hoewel ik zeker weet, dat hoe ik het ook beschrijf, ik nooit kan overbrengen hoe mooi de natuur hier natuur is. Alles hebben we gezien onderweg. Woestijn met wadi's en kale rotsen, naaldbossen en loofbossen en alpenweiden. En tussen veel van die naaldbomen lagen sneeuw. Zo vaak een prachtig uitzicht dat we op een gegeven moment niet meer stopten om nog een foto te nemen. Vooral ook omdat we weten dat geen enkele foto recht kan doen (nou als je Frans Lanting bent misschien) aan het overweldigende gevoel dat je vult als je daar staat en rijdt. Over een smalle 'proviniciale' weg, die je slingerend omhoog en omlaag brengt. Waarbij omlaag zeer relatief is, want mijn oren blijven dicht zitten. Deze vlakte is immers een hoogvlakte.

En dan het Capitol Reef Park. Eerst duiken we een zijweg in, die omhoog moet voeren naar een heuveltop voor een goed overzicht. Zo stond er op een bord bij de ingang van het park. Die top komt niet, maar een zandweg naar links rijdt ons wel een heuveltje op dat ons dat uitzicht / overzicht toch biedt. Hoewel nooit het overzicht dat de maquette in het bezoekerscentrum ons geeft. Dat laat voor mij ook onmiskenbaar zien, dat het hier om onderwaterbergen gaat. Het ziet er net zo uit als een kaart van de oceanen op Aarde maar dan zonder water.

Even later rijden we met onze 4x4 in de Capitol Reef Gorge. Eerst een smalle geasfalteerde weg die grillig slingert over glooiende heuvels aan de voet van de bergwand. Vervolgens houdt het asfalt op en wordt de weg zand. Heel erg rul zand. Terwijl niet alleen de weg, maar ook de kloof steeds nauwer wordt. Mijn auto glijdt zo nu en dan weg. Ik rijd voorzichtig. Ook omdat die enorme steenmassa's aan beide zijden van de auto, tientallen meters hoog, mij wel benauwen. Ik denk dat je hier beter niet claustrofobisch kunt zijn. Door alle bochten in de weg heb je telkens het gevoel dat je niet verder kunt rijden. Dat de weg nu ophoudt. Maar dan komt er toch weer een bocht. Met sterk overhangende rotsen.

Het uitzicht onderweg verandert constant. Wanden met zwarte strepen. Nu eens niet de horizontale lagen van de verschillende periodes, waarin deze onderwaterbergen gevormd werden, maar verticale strepen. Ik denk ontstaan door regen, maar welke grondsoorten of mineralen er dan die strepen gemaakt hebben, zou ik niet kunnen zeggen. Verderop juist allemaal holtes in het gesteente. In het bezoekerscentrum heb ik net gelezen dat dit een gevolg is van het verdwijnen van zachtere steensoorten door regen en wind. Als je niet beter zou weten, zou je denken dat heel grote regendruppels hier deuken in de rotswand hebben geslagen.
Verder is het Capitol Reef het meest fantastische voorbeeld van een doorsnede van geologische grondlagen, dat ik ooit gezien heb. De verschillende kleuren van iedere laag afzonderlijk maakt het lezen van die lagen zelfs voor een leek als ik heel duidelijk.
Iedere laag zijn eigen kleur. Hier en daar zijn de bovenste lagen weggesleten of liggen aan de voet van de heuvels. Neergestort bij gebrek aan voldoende steun van de lagen eronder. De natuur op zijn best.

Na de Gorge en het Capitol Reef Park komen we via ontelbare bergpassen en bergkammen uiteindelijk in Ruby's Inn. Ik ben doodmoe en ga slapen. Iahu-Anat maakt nog haar huiswerk. De volgende morgen schrijf ik een verslag van ons vertrek uit de Hab en zet het door haar 's avonds geschreven blog over dat vertrek online.

Sinds woensdagavond hebben we overigens niets meer gehoord. Van wie dan ook. Niet van Mission Support, niet van het hoofdkantoor, niet van onze medebemanningsleden, niet van onze commandant, niet van de locale ondersteuning in Hanksville. Dat houdt in dat we nog steeds niet weten wat er nu was.
Maar ook dat we niet weten hoe er bij al die organisatiedelen gecommuniceerd wordt over ons vertrek. Worden we doodgezwegen? Dat lijkt me dwaas . Want ik ben nog steeds bestuurslid in Amerika en in Nederland. Een Amerikaanse commandante, die niet tegen spanningen kan, verandert daar niks aan.
~ ~ ~ ~ ~ ~ ~
Ik wil trouwens iedereen die op mijn blog, of op die van Iahu-Anat, gereageerd heeft hartelijk danken voor hun reacties. Het was niet alleen leuk om te lezen, maar het gaf ook tastbare uitdrukking aan hoe de rest van de wereld doordraaide, buiten de Hab.
En inderdaad zal ik in Nederland goed slapen, waar ik niet verantwoordelijk ben voor de watervoorziening van Zuid-Holland. Noch de krachtcentrale van de Eneco aan de praat hoef te houden.

zondag, maart 18, 2007

Leven in een transformatorhuisje

We zijn weg uit de Hab. Waarom? Geen idee, althans geen feitelijke input over wat er nou toch was.

Een hoop gedraai van Veronica de commandant en een berg redenen als 'het is beter voor Iahu-Anat, want de spanningen hier zijn niet goed voor haar'. Verder 'er zijn zoveel emails geweest van mission support sinds vrijdag'. Maar ik kreeg natuurlijk niet te horen wat er dan in die emails zou hebben gestaan. Hoe ik daar ook naar vroeg. En dan ben ik hard en Nederlands nuchter. Als je een probleem met mij hebt, dan zeg je het tegen mij, recht in mijn gezicht, of, in het geval dat dat niet kan omdat jij elders in Amerika zit, dan schrijf je het mij rechtstreeks. Doe je dat niet, dan is het niet gezegd en nooit gebeurd. Ik kan mij niet verdedigen tegen geklets achter mijn rg. Daar kan ik nisk mee. En om heel eerlijk te zijn, maar dat zal dan ook wel Nederlandse nuchterheid zijn, dan vind ik jou een kneus en kan er alleen maar mijn schouders over ophalen.

Afijn, een hoop gedraai van Veronica, maar geen enkel rechtstreekse vraag om weg te gaan uit de Hab. Ik wist natuurlijk best dat ze dit gesprek met mij had, met Stacy erbij ook nog, omdat ze dat wilde. Ik ben wel blond, maar niet op die manier. Ik wachtte en wachtte daarop, maar het kwam er niet uit. Na zo'n 15 minuten heb ik toen maar gevraagd of ze misschien bedoelde dat we weg moesten gaan? Nou, zo moest ik dat niet zien, het was beter voor de kinderen zo. We zouden in Hanksville in het motel van Don gaan verblijven en dan overdag toch terug komen om erbij te zijn.

Als u die redeneringen snapt, dan hoop ik dat u het me snel, per e-mail, wilt uitleggen. Want dan zijn wij volgens mij alleen maar tijdens het slapen niet aanwezig. Lijkt me verder niet zo zinvol voor die kinderen en de spanningen die zij meent te voelen. Voor mij is eruit eruit. Dit klinkt als een beetje zwanger.

Bovendien of ons vertrek nu echt beter is voor Iahu-Anat, die hier speciaal naartoe was gekomen om onderdeel van een bemanning te zijn, waag ik te betwijfelen.
Ik zou een hoop redenen kunnen bedenken waarom Veronica ons 's nachts niet op de Hab zou willen hebben. Het feit dat wij op een normale tijd willen gaan slapen en op willen staan om goed gebruik te maken van de tijd die wij op de Hab hebben overdag is er maar een van. Die geef ik jullie, want die hadden jullie zelf kunnen distelleren uit de blog van Iahu-Anat. De rest hoort Veronica nog wel van mij rechtstreeks.

Oh, een poging van Veronica om mij te kunnen verwijderen zonder zelf schuld te hebben, wil ik u niet onthouden. Enkele uren ervoor had Veronica mij apart genomen, omdat ze van Gino gehoord had dat ik in de kamer van Jared was geweest. 's nachts of overdag, dat werd niet helemaal duidelijk want Gino's verhaal veranderde waar we bij stonden. En of Jared nu wel of niet in die kamer was op dat moment ook niet. Wel beweerde Gino dat hij het met Iahu-Anat had besproken en dat zij had beaamd, dat ik in Jared's kamer was, omdat Veronica en Jared ruzie hadden. (ja, dat wisten jullie nog niet, maar er was zo nu en dan even heftig mot - tot slaan toe).

Jullie begrijpen dat wanneer een mens zo weinig privacy heeft, het ongevraagd betreden van iemands kamer een kapitale overtreding zou zijn.
Wat moet ik hier verder op zeggen? Dat ik niet op Jared's kamer ben geweest. Op geen enkel moment tijdens mijn verblijf op de Hab? Ik vermoed dat jullie dat zelf al hadden bedacht. Dat Iahu-Anat helemaal niet begreep wat Gino kletste, want dat zij zo'n conversatie nooit had gehad met Gino. En dat ik bij haar weten niet in Jared's kamer was geweest. En dat zij (noch ik) niet zou kunnen bedenken wat ik daar had gemoeten. Wat zou ik moeten met een 18-jarige jongen die zo weinig bagage heeft, dat hij niet eens een interessante gesprekspartner zou zijn voor mijn 16-jarige dochter? Ach, kom nou.

Maar het zou een prachtige reden zijn geweest voor Veronica om mij uit de Hab te schoppen, want iemands privacy schenden is volkomen begrijpelijk een 'capital offence' hier.
Ik heb de neiging om hier nog een bladzijde over vol te schrijven, maar ik verveel jullie er verder maar niet mee. Ik was nog nooit op wiens kamer dan ook, in welke bemanning dan ook, zonder uitdrukkelijke permissie van zo'n medebemanningslid. Punt.

Iahu-Anat gaat jullieook nog schrijven over het gebeuren. Ze heeft in de auto met mij al zitten bespreken wat ze er allemaal in wil zetten aan observaties, maar we hebben nu even geen internet. En zij ligt nog te slapen, want ze heeft gisterenavond toen wij hier in Ruby's Inn in het Best Western incheckten nog haar huiswerk zitten maken voor een paar uur. En het was dus laat gisteren voor haar. En het is nu pas 7.01 uur hier. Maar net als thuis of op de Hab ben ik wakker en op.

Ik moet jullie nog uitleggen, waarom ik de titel van mijn blog 'leven in een transformatorhuisje' heb genoemd. Leven in een snelkookpan zal jullie logischer hebben voorgekomen. En dat was het blijkbaar toch ook. Maar ik bedoelde dat letterlijk. De elektrische systemen in de Hab zijn zodanig geïnstalleerd dat er heel veel statische elektriciteit is in de Hab. Dat resulteert voor Iahu-Anat en mij dat iedere keer wanneer wij iemand, of iets als de koelkast of een lichtknop, in de Hab aanraken, wij een flinke elektrische schok krijgen. De vonken springen er bij apparaten en lichtknoppen dan letterlijk af. Het nylon tapijt op de bovenverdieping en de stalen traanplaten op de beneden verdieping zullen als vloerbedekkingen dit ongetwijfeld versterken.
Ik mag er dan onmiddellijk uitterlijke verschijnselen van hebben, maar ook voor anderen is zoveel statische elektriciteit natuurlijk niet gezond.

Wat hebben wij gedaan sinds we onze koffers pakten?
We zijn naar het Whispering Sands Motel gegaan om daar te overnachten. Don en Connie Foutz nodigden ons uit voor het avondmaal en we hebben lang, gezellig en heel persoonlijk zitten praten. Paul Graham kwam nog binnen, met wie ik vorige week vrijdag heftige email-woorden had over de slechte en zelfs onnodig gevaarlijke staat van de machines van de Hab. Het is immers niet nodig dat elektrische kabels waar 140 volt op kan staan, onafgedopt in het zand liggen, is het wel? En zo was er nog wel meer. Paul verdween echter even fluks als hij binnenkwam, toen hij mij zag zitten. Meer dan een "Hi" heb ik niet tegen hem kunnen zeggen. Niet kunnen horen van zijn kant wat er was dus ook.

Don raadde ons aan om niet rechtstreeks naar Salt Lake City terug te gaan, maar nu we een aantal dagen tot onze beschikking hadden daar fijn gebruik van te maken om de geologisch zo interessante en indrukwekkende Nationale parken als Capitol Reef en Bryce Canyon te bezoeken. Vandaar dat we nu, na een dag van rondtrekken langs Salt Wash, Factory Butte (allebei onderdeel van de Hab simulaties en ik wilde ze dus aan Iahu-Anat laten zien), Capitol Reef, Dixie National Forrest en Table Cliff Plateau, in een motel in het Nationale Park Bryce Canyon verblijven.

Vandaag trekken we hier dan nog rond om vanavond in Salt Lake City te slapen.
Voor Iahu-Anat's verhaal moeten jullie haar blog maar lezen.

zondag, maart 11, 2007

Marstijd

Een experiment, een onderdeel van mijn verblijf hier, is klinklare onzin. De commandant wil dat we op Marstijd leven en ze verlegt daarvoor onze tijd iedere dag met 39 minuten. Aangezien mijn biologische klok synchroon loopt met de Zon, werkt dat voor mij niet. Het zou kunnen werken als de Hab verduisterd was en we met kunstzonnen werkten om ons wakker te maken. Maar dat doen we niet en dus ben ik gewoon iedere dag om iets voor 7 uur wakker. Net als thuis.

Inderdaad ik heb weinig last van jetlag. Zolang ik in een zonnig gebied ben tenminste. En zonnig is het hier in de woestijn van Utah momenteel beslist.


Het is vandaag zondag en gisteren hebben Veronica, haar kinderen en Jared nog heel laat een film gekeken. Ik werd om kwart over 4 vanmorgen wakker van de aftiteling van de film door het muziekje dat daar bij hoorde. Aangezien ik om half 12 was gaan slapen, was ik niet zo blij. Ook is het lastig dat die hele groep nu op de grond ligt te slapen. Ik heb mijn laptop naar mijn kamertje moeten verplaatsen omdat ik niet op mijn gewone plek aan het tafelblad langs de muur kon zitten. En het ontbijt maken was een gedoe, omdat ik angstvallig probeerde zo min mogelijk geluid te maken en niet op iemand te stappen. Het is wel gelukt. Ik heb inmiddels 2 boterhammen, 2 eitjes en 2 bekers thee op.

En zit nu achter mijn bureautje adressen van winkels op te zoeken die Iahu-Anat en ik graag nog willen bezoeken volgende week zondag op weg naar Salt Lake City.


Ik hoor net beweging komen in de slapende massa. Ik ga Iahu-Anat wakker maken, die gewoon op zolder ligt te slapen. Kan zij ook ontbijten. En dan eens kijken of ik een filmpje voor YouTube kan maken van haar experiment met de sterrenkers zaadjes.

Jullie zien het vanzelf of dat lukt.

Labels: , , ,

woensdag, maart 07, 2007

een Hab is net een boerderij

Het gaat hier goed.
Gisteren hadden we weliswaar de hele dag gedonder met de watertoevoernaar de hab, maar na een dag knutselen deed dat het ook weer.

Het is nu 8.13 uur hier.
Ik heb me gewassen, aangekleed, appeltje gegeten, generator uitgezet om 7.43 uur, nàdat ik gecontrolleerd had wat de oliedruk was (te laag, daar moet olie bij), en de hobbsmeter had genoteerd (hoeveel uur de generator al gedraaid heeft voor hij weer een totale service beurt moet), in de hab op het paneel van de omvormer/oplader had bekeken op load (hoeveel
electriciteit momenteel gevraagd werd), hoe de accus onder de hab er voor stonden qua opgeladen zijn (24 Volt dus helemaal opgeladen), qua omgevingstemperatuur (3 graden celsius, eigenlijk een beetje te koud voor de vloeistoffen in de accu's), planten water gegeven in
greenhouse, plantenbakken klaargezet voor verpotten, waterrecycling tanks gecontroleerd in GreenHab of ze nog wel vol genoeg waren en de conditie van de planten (waterhyacinten moeten worden uitgedund, bruine bladeren verwijderd en kleine beestjes ervan af geplukt en
bestreden met 'Neem' olie).

En nu ontbijten.
Het brood dat ik gisteren gebakken had staat in de oven op te warmen.
mijn thee beker is klaar (ik heb de melk voor de thee net van melkpoeder en water gemengd)

De kinderen worden wakker gemaakt door hun leraar, want de andere volwassenen worden ook net wakker. Zo meteen een meeting en dan eens zien of ik de lijst van 7 punten van gisteren deze keer wel afgehandeld krijg: water uit generator aftappen, greenhouse tanks met water uit de grey water tank buiten vullen door middel van handmatig een slang in de greywatertank en de eerste set tanks te hangen (de pomp de greenhab in is al een tijdje telkens stuk), hete lucht verwarmingsschacht leegpompen in het toilet zodat de toevoerpijp van toiletwater niet bevriest mocht dat water in de schacht tussen Hab en GreenHab 's nachts bevriezen, groenten verpotten, inventaris opstellen van wat er in de Hab is qua keukengerei, bureau assessoires en wat niet inclusief hun plek in de Hab, Iahu-Anat helpen met haar zaadjes planten, generator schoonmaken (een vorige engineer heeft de dop niet goed op het oliereservoir gedraaid met als resultaat overal oliespetters).

Kortom: een habitat is net een boerderij. En de engineer is de boer, dus altijd bezig.

Labels: , , ,

donderdag, maart 01, 2007

De ruimtevaart wordt vijftig


Op 4 oktober van dit jaar viert de ruimtevaart zijn (of haar?) vijftigste verjaardag. Op die dag is het precies een halve eeuw geleden dat de Russen hun Sputnik lanceerden. De planetariumfilm Dawn of the Space Age is gemaakt ter gelegenheid van die verjaardag. Ook dit is een productie van Mirage3d, het bedrijfje van Robin Sip, die eerder onder andere Origins of Life maakte.

Op 10 februari jongstleden ging de film in premiere in het Planetarium Rotterdam. Daarbij was ook Alexei Leonov aanwezig, de eerste mens die, in 1965, een ruimtewandeling maakte, welk feit ook te zien is in Dawn of the Space Age. Leonov opende meteen ook het naar hem genoemde observatorium in het Museum Johannes Postschool (Die school speelde ook een rol tijdens de begindagen van de Tweede Wereldoorlog maar dat valt een beetje buiten het thema van dit Marslog)

Dawn of the Space Age is elke zaterdag om half drie te zien in het Planetarium Rotterdam, dat opvallend genoeg niet gevestigd is in Rotterdam maar enkele kilometers verder zuidwaarts, aan de Rijksstraatweg 101 in Rijsoord. Een trailer is te bekijken op de site van Mirage3d.